|
زندگي شهد گل است
ميخوردش زنبور زمان
آنچه مي ماند از آن
عسل خاطره هاست
ادعا نمي کنم، همواره به ياد کساني هستم که دوستشان دارم ولي مي توانم ادعا کنم که لحظاتي که به يادشان نيستم نيزدوستشان دارم
هرگز برای عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهی در انتهای خارهای یک کاکتوس به غنچه ای می رسی که ماه را بر لبانت می نشاند
هیچکس به کار خوبم نمینماید نظر ، هزار دیده به دنبال یک اشتباه من است . . .
تب وتابی داره باتو بودن ای حبیب / قلب خود را قربانی نمودن ای طبیب
در رهت جانی را ستودن ای شکیب / عاشق را معشوق بودن ای رقیب
رنگ از رخسار گندم رفته است / دوستی از یاد مردم رفته است
ننگ دیگر در بین مردم ننگ نیست / آینه با آینه یک رنگ نیست
نه یادی میکنی نه میری از یاد / به نیکی باد یادت ای پریزاد
مرا کردی تو ای دوست ، فراموش / فراموشیست رسم آدمیزاد
روزی که مرا بر گل رویت نظر افتاد / احساس نمودم که دلم در خطر افتاد
تا چشم من افتاد به گلبرگ جمالت / زیبایی گل های بهار از نظر افتاد
من به خود میبالم
که در این عصر یخی
و در این ظلمت باروت و فساد
آشنایی دارم چون آب زلال
که دلش آینه خورشید است
به تو سوگند
به نذر گل سرخ
و به پروانه که در عشق فنا میگردد
زندگی زیبا نیست
آنچه زیباست تویی
تو که آغاز منو لحظه پایان منی
|
