| آن سیه چرده که شیرینی عالم با اوست |
|
چشم میگون لب خندان دل خرم با اوست |
| گر چه شیرین دهنان پادشهانند ولی |
|
او سلیمان زمان است که خاتم با اوست |
| روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک |
|
لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست |
| خال مشکین که بدان عارض گندمگون است |
|
سر آن دانه که شد رهزن آدم با اوست |
| دلبرم عزم سفر کرد خدا را یاران |
|
چه کنم با دل مجروح که مرهم با اوست |
| با که این نکته توان گفت که آن سنگین دل |
|
کشت ما را و دم عیسی مریم با اوست |
| حافظ از معتقدان است گرامی دارش |
|
زان که بخشایش بس روح مکرم با اوست |
|