| اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح |
|
صلاح ما همه آن است کان تو راست صلاح |
| سواد زلف سیاه تو جاعل الظلمات |
|
بیاض روی چو ماه تو فالق الاصباح |
| ز چین زلف کمندت کسی نیافت خلاص |
|
از آن کمانچه ابرو و تیر چشم نجاح |
| ز دیدهام شده یک چشمه در کنار روان |
|
که آشنا نکند در میان آن ملاح |
| لب چو آب حیات تو هست قوت جان |
|
وجود خاکی ما را از اوست ذکر رواح |
| بداد لعل لبت بوسهای به صد زاری |
|
گرفت کام دلم ز او به صد هزار الحاح |
| دعای جان تو ورد زبان مشتاقان |
|
همیشه تا که بود متصل مسا و صباح |
| صلاح و توبه و تقوی ز ما مجو حافظ |
|
ز رند و عاشق و مجنون کسی نیافت صلاح |
| |
|
