يكي از اساتيد حوزه و دانشگاه گفت: با به حكومت رسيدن عمر ابن عبدالعزيز و لغو منع تدوين و كتابت حديث توسط وي، دوره شكوفايي حديث كه به عصر طلايي معروف است، آغاز شد. اين عصر به عهد صادقين مربوط مي‌شود.

حجت‌الاسلام محمد باقريان در گفت‌وگو با خبرنگار آئين و انديشه فارس با بيان اينكه در تقسيم دوره‌هاي حديثي بايد به سه دوره توجه كنيم، گفت: دوره اول از زمان پيامبر تا قبل از عصر صادقين است. در اين دوران به دليل منع حديث، تدوين حديث وجود نداشت.
وي ادامه داد: پس از به حكومت رسيدن عمر ابن عبدالعزيز و لغو منع تدوين و كتابت حديث توسط وي، دوره دوم كه به عصر طلايي حديث معروف است، آغاز شد. اين عصر به عهد امام باقر (ع) و امام صادق (ع) مربوط مي‌شود. اين دوران از سال 100 تا 140 هجري به طول انجاميد و حديث در آن دوران شكوفا شد. پس از شهادت امام صادق (ع) و افزايش خفقان حاكم بر جامعه، دوران ركود نسبي حديث آغاز شد.
اين استاد حوزه و دانشگاه با بيان اينكه تزلزل در حكومت بني‌اميه، موجب عدم تمركز آنان بر جريان علمي و حديثي بود، گفت: امام صادق به خوبي از اين موقعيت استفاده كرد و با آموزش حديث به مردم و تربيت شاگردان فراوان، سعي در گسترش فرهنگ حديث‌نويسي و نقل حديث را داشت.
باقريان، عمق بخشيدن به مباحث علمي را يكي ديگر از ويژگي‌هاي علمي شخصيت ايشان بيان كرد و افزود: علوم ديگري كه از سرزمين‌ها ديگر نظير ايران و يونان وجود داشت، در عصر امام صادق (ع) مورد توجه قرار گرفت.
وي با بيان اين نكته كه بسياري از شاگردان امام صادق (ع) را بزرگان اهل سنّت تشكيل مي‌دادند، گفت: به دليل اينكه اهل سنت تنها از پيامبر نقل حديث مي‌كردند، در برخي موارد به قياس و استقراء روي مي‌آوردند، اما با علمي كه در امام صادق (ع) يافتند، به ايشان اعتماد داشتند و احاديثي كه امام از قول جدش رسول خدا بيان مي‌كرد را نقل مي‌كردند. حتي گاهي اوقات نيز احاديث را به امام عرضه مي‌كردند تا از صحت و سقم آن با خبر شوند.
اين پژوهشگر ديني در پايان با اشاره به دورانديشي امام در ماجراي تعيين امام بعدي گفت: منصور دوانيقي دستور داده بود تا امام و جانشين پس از جعفر بن محمد را يافته و به قتل برسانند.
باقريان ادامه داد: دورانديشي امام صادق (ع) باعث شده بود كه چهار نفر را به عنوان جانشين و امام پس از خود معرفي كند. «منصور دوانيقي» و «حميده» همسر وي،‌ «عبدالله افتح» و «موسي‌بن جعفر» افرادي بودند كه امام صادق (ع) معرفي كرده بود. از آنجايي كه منصور، حاكم جور بود، پس امامت وي منتفي است. همچنين در فرهنگ تشيّع، زن و كسي كه مشكل جسمي دارد، نيز نمي‌تواند به عنوان امام انتخاب شد،‌ پس امامت حميده و عبدالله‌ افتح نيز معني نداشت. بنابراين شيعيان مي‌دانستند تنها كسي كه امام واقعي است، موسي بن جعفر (ع) است.

منبع:فارس نیوز

• افزودن جدید

نظر ها (0)

نوشتن نظر

اطلاعات تماس:

نام:

ایمیل:

آدرس سایت:

نظر:

عنوان:

قالب نوشته:         -رنگ-آبی کمرنگسیاهآبیبنفشخاکستریسبزلیموییقرمز آلبالوییسرمه ایزیتونیزرشکیقرمزنقره ایآبی سیرسفیدزرد -اندازه-ریزکوچکمعمولیبزرگبسیار بزرگ

نظر شما:

امنيت:

کد آنتی اسپم نمایش داده شده در عکس را وارد کنید.